Distillery: Bruichladdich Distillery
Eigenaar: Rémy Cointreau
Opgericht: 1881
Regio: Islay, Schotland
Prijs: € 45 tot € 55,-

De kleur!

De een houdt ervan, de ander vindt het niets. Het meest in het oog springende aan deze whisky is de opmerkelijke kleur van de fles. Er zijn zelfs mensen die deze whisky niet kopen vanwege die kleur.

Waar komt dat azuurblauw eigenlijk vandaan? Het is geen marketingstunt maar simpelweg een eerbetoon aan de zee. Het water rondom Islay (waar deze whisky vandaan komt) heeft die azuurblauwe kleur. Zelf vond ik dat een beetje lastig te geloven, je verwacht die kleur in de Middellandse Zee. Toen we echter onderweg waren naar Skye, zagen we dat het water daar dezelfde tint heeft. Islay ligt weliswaar zuidelijker, maar beide eilanden liggen aan dezelfde Zee van de Hebriden.

De distillery

De distilleerderij ligt aan de oever van Loch Indaal op het Schotse eiland Islay en werd opgericht in 1881 door de drie broers William, John en Robert Harvey. De Harvey-familie was al bekend in de whiskywereld via distilleerderijen in Glasgow. Bruichladdich is een speciaal ontworpen distilleerderij met een efficiënte lay-out en zelfs gebruik van beton, heel revolutionair voor die tijd.
De naam “Bruichladdich” (uitspraak: Brook-laddie) komt uit het Gaelic en betekent ongeveer “heuvel aan zee” of “helling bij de kust”. De distilleerderij staat bekend om haar hoge, smalle stills, die zorgen voor een lichtere en elegantere spirit dan veel andere whisky’s van Islay.
In de eerste helft van de twintigste eeuw kende Bruichladdich veel moeilijkheden. De distilleerderij sloot in 1929, heropende later weer, wisselde meerdere keren van eigenaar en kreeg regelmatig te maken met economische problemen. In 1968 kwam ze in handen van Invergordon Distillers, waarna in 1975 het aantal stills werd verdubbeld van twee naar vier.

Sluiting en herstart

Ondanks het honderdjarig bestaan in 1981 volgde opnieuw een moeilijke periode. De whiskycrisis van de jaren ’80 en ’90 leidde uiteindelijk tot sluiting in 1995 onder eigenaar Whyte & Mackay.
Het echte keerpunt kwam in 2000/2001. Een groep investeerders onder leiding van Mark Reynier en master distiller Jim McEwan kocht de stilgelegde distilleerderij via onafhankelijk bottelaar Murray McDavid. Zij bliezen Bruichladdich nieuw leven in met een heel eigen filosofie. Ze wilden sowieso volledige transparantie over de vaten en de herkomst ervan. Daarnaast wilden ze meer focus op terroir en de gebruikte Schotse gerst. Alle bottelingen moesten non-chill filtered en natuurlijk gekleurd zijn. Als laatste namen ze zich voor om veel te experimenteren met vattypes en turfgehaltes. Deze koers houden ze nog steeds aan, “The Progressive Hebridean Distillers”.
Tegenwoordig is de distillery in handen van Rémy Cointreau, die deze filosofie volledig ondersteunt.
Het water dat ze gebruiken is afkomstig van het Bruichladdich Reservoir, Loch Indaal. Bruichladdich heeft zes washbacks, waarvan er slechts vijf continu in gebruik zijn. Het distilleren gebeurt met twee wash stills, elk van iets meer dan 12.000 liter en twee spirit stills met ieder een capaciteit van bijna 12.000 liter, die door middel van stoom worden verhit. Per jaar wordt ongeveer 1,5 miljoen liter pure alcohol geproduceerd.

De distillery is uitgerust met:

• Twee wash stills (elk ongeveer 12.000 liter)
• Twee spirit stills (elk ongeveer 11.000–12.500 liter)
• Zes washbacks (elk ongeveer 35.000 liter)
• Zeven moutvloeren (kunnen ongeveer 30% van de moutvraag leveren)
• Het water komt uit het reservoir Loch Indaal
• Productie: ongeveer 1,5 miljoen liter pure alcohol per jaar

Wat zit er in de fles?

Voor deze whisky zijn uitsluitend Schotse gerstsoorten gebruikt en deze lijn heet daarom ook “Scottish Barley”. Ook de geturfde varianten Port Charlotte en Octomore hebben een whisky die in deze lijn te vinden is.
Ze gebruiken een zogenaamde druppeldistillatie, een langzame en eenvoudige techniek die een kenmerkende smaak afgeeft. Bij Bruichladdich hebben ze hoge stills met een smalle nek, zodat er veel kopercontact is. Hierdoor wordt een bloemiger en lichter karakter verkregen.
De rijping vindt plaats in Amerikaans ex-bourbon vaten en Europees ex-wijnvaten. Soms gebruiken ze ook sherrybuts of virgin oak vaten.
Natuurlijk is de whisky un-chill filtered en niet bijgekleurd. Ze hebben gekozen om deze whisky op 50% te bottelen (i.p.v. de meer gebruikte sterkte van 40-46%) omdat de 50% beter bij het karakter van de Schotse gerst past.

De smaaknotities

De kleur is mooi goud.
De geur is heel fris. Citrus, suiker en zeker bloemen zijn de eerste geuren die ik ruik. Maar, na wat meer snufjes komen ook wat geuren die verder naar achter liggen tevoorschijn: zilt en honing worden steeds duidelijker.
De smaak is bij de eerste slok erg intens. Dat is natuurlijk vanwege het hoge alcoholpercentage. Dus, een slokje of twee om de mond te laten wennen en dan pas proeven.
Zilt is erg duidelijk aanwezig, houtsmaken en fruit ook. De smaak van de whisky is schoon en fris. Zoet, mout, honing en vanille komen ook naar voren na wat slokjes.

Ik heb wat water toegevoegd, maar dat heeft niet heel veel effect op de smaak. De whisky wordt wel wat zachter, maar ik proef niet veel andere smaakjes. Toch vind ik het wel een lichte verbetering met water.
De afdronk is een verlengde van de smaak waar de fruitige smaken in de mond blijven hangen, citrus met name.

De conclusie

Ik ben fan!